Πρόσφατα άρθρα

Ιουλίου 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιουν    
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  

Ετικέτες

Επιστολές

Αγαπητοί μου, γονείς και εκπαιδευτικοί
Η Ορθόδοξη χριστιανική παιδεία υπήρξε το κατ” εξοχήν στήριγμα του Έθνους μας κατά τους ζοφερούς χρόνους της δουλείας & η κατ” εξοχήν κινητήρια δύναμη του κατά τους απελευθερωτικούς αγώνες του, γι” αυτό πιστεύουμε ότι η νόθευση της θα σημάνει κίνδυνο για την ίδια την ελευθερία των Ελλήνων, για την ίδια την ύπαρξη τους…
Στο άρθρο 1 του νόμου 1566/85 ορίζεται ότι η πρωτοβάθμια & η δευτεροβάθμια εκπαίδευση ειδικότερα υποβοηθεί τους μαθητές: «να γίνονται ελεύθεροι, υπεύθυνοι, δημοκρατικοί πολίτες, να υπερασπίζονται την εθνική ανεξαρτησία, την εδαφική ακεραιότητα της χώρας και την δημοκρατία, να εμπνέονται από αγάπη προς τον άνθρωπο, την ζωή και την φύση και να διακατέχονται από πίστη προς την πατρίδα και τα γνήσια στοιχεία της ορθόδοξης χριστιανικής παράδοσης. Η ελευθερία της θρησκευτικής τους συνείδησης είναι απαραβίαση.»
Σύμφωνα με το άρθρο αυτό κατοχυρώνεται το δικαίωμα για ορθόδοξη χριστιανική παιδεία.
Αγαπητοί μου, γονείς και εκπαιδευτικοί
Την ίδια στιγμή, ο Ευρωπαϊκός πολιτισμός φαίνεται ανοχύρωτος από το μορφωτικό αγαθό της χριστιανικής πολιτείας και βιοτής, υποστηρίζει την πολιτεία του ατομικού ανθρώπου, αφήνοντας τον μόνο στην διαφορετικότητα του… και στην ουσία κατακερματισμένο, ανερμάτιστο και ύποπτο – επικίνδυνο πολίτη για την διάπραξη κάθε άνομης & εγκληματικής πράξης.
Υποβαθμίζεται έτσι η αξία της κοινής ανθρώπινης πορείας ζωής καθώς και η υπέρβαση του φόβου του θανάτου που βρίσκεται σε κάθε βήμα & που δεν οδηγεί στην εξαφάνιση τον άνθρωπο αλλά στην λυτρωτική ανάσταση του…
Λέε ναι στην πολιτισμικότητα, εκφράζουμε τον θαυμασμό μας σε κάθε διαφορετικό, σεβόμαστε την ιδιαιτερότητα του άλλου, αλλά δεν δεχόμαστε την συγκρητισμό που πρεσβεύει η Νέα Εποχή και τα όργανα της.
Δεν είμαστε όλοι ίδιοι… ούτε θέλουμε να γίνουμε.
Αγαπητοί μου, γονείς και εκπαιδευτικοί
Το νέο Πρόγραμμα Σπουδών θα πρέπει να τηρεί τις προϋποθέσεις που ορίζει το Σύνταγμα, γιατί αλλιώς, αν ισχύσουν οι προτάσεις των ανθρώπων που συντάσσουν και τα νέα ιδεολογήματα, οι νέοι -με μαθηματική ακρίβεια- οδηγούνται στην πλήρη αποχριστιανοποίηση & στον θρησκευτικό συγκρητισμό και σχετικισμό, σε μια αμετάκλητη σύγχυση και σε ένα αδιέξοδο μηδενισμό.
Έτσι, σήμερα, η Ελληνική Παιδεία οδηγείται ως άλλος Τιτανικός στην «μοιραία» συνάντηση με το παγόβουνο, με ό,τι αυτό συνεπάγεται… δηλαδή, το πλοίο θα οδηγηθεί στον βυθό συμπαρασύροντας τους επιβάτες του στον θάνατο.
Ευχόμαστε και προσευχόμαστε να βρεθούν το συντομότερο δυνατόν σώφρονες ειδικοί και υπεύθυνοι οι οποίοι θα σώσουν την χειμαζομένη ελληνική παιδεία από τους «βάρβαρους»…
Καλή και ευλογημένη σχολική χρονιά
Μετά πατρικών ευχών & αγάπης
ο Πνευματικός σας Πατέρας
+ο Περιστερίου ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

Το Σάββατο 14 Μαΐου 2016 ο Αντιπεριφερειάρχης Δυτικού Τομέα και οι αυτοδιοικητικοί της Δυτικής Αθήνας τίμησαν τους 200 πατριώτες κομμουνιστές Ακροναυπλιώτες που εκτελέστηκαν την Πρωτομαγιά του 1944 από τις ναζιστικές δυνάμεις Κατοχής. Ανάμεσά τους, κορυφαίο σύμβολο ανιδιοτέλειας και αυτοθυσίας ο Ναπολέων Στουκατζίδης. Στον τοίχο της Καισαριανής άφησαν την τελευταία τους πνοή εμπνέοντας τις επόμενες γενιές με το φωτεινό τους παράδειγμα. Ο ποιητής της Ρωμιοσύνης και στις ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ έκανε τις καρδιές να ριγήσουν από συγκίνηση: «Να λείπεις. Δεν είναι τίποτα να λείπεις αν έχεις λείψει για ό,τι πρέπει θα είσαι για πάντα μέσα σ” όλο τον κόσμο. Κι η σφαίρα η σφηνωμένη στην καρδιά σου θα αντέχει πιότερο απ” την καρδιά σου που τόσο αγάπησε τον κόσμο…».
Ο χώρος κράτησης βρίσκεται στο στρατόπεδο Χαϊδαρίου. Το κτίριο 15, το κολαστήριο των πατριωτών έχει κηρυχθεί διατηρητέο με παλιότερη απόφαση του Υπουργείου Πολιτισμού. Οι Δήμοι της Δυτικής Αθήνας με μπροστάρηδες τους Αριστερούς και κομμουνιστές Δημάρχους είχαν απαιτήσει, και το αίτημα είναι σε ισχύ, το ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΧΑΪΔΑΡΙΟΥ να αποδοθεί στους πολίτες της περιοχής και να λειτουργήσει ως υπερτοπικό πάρκο Μνήμης. Άμεσα όμως θα πρέπει ο χώρος του κτιρίου 15 να αποδοθεί από το Υπουργείο Άμυνας στο Δήμο Χαϊδαρίου και η Περιφέρεια Αττικής μέσω του Αντιπεριφερειάρχη Σπύρου Τζόκα έχει δεσμευτεί να διαθέσει όλο το ποσόν που απαιτείται για την συντήρηση και την αναπαλαίωση του κτιρίου 15.
Ο ΑΣΔΑ οφείλει να απευθυνθεί στους αρμοδίους και να υπενθυμίσει στον αναπληρωτή Υπουργό Άμυνας τους αγώνες που έχουν γίνει από τους πολίτες της Δυτικής Αθήνας και τον ίδιο για αυτό το σκοπό.

ΝΙΚΟΣ ΖΟΥΤΣΟΣ

ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ

Έλεος πια! Ως πότε  θα ανεχθούμε την ολιγωρία σας κύριοι  του δήμου Περιστερίου;

 Πέρασαν έξι μήνες από την φοβερή πλημμύρα της 22ας Οκτωβρίου 2015 που κατέστρεψε το τοιχίο που διαχωρίζει το οικόπεδό μας με οικόπεδο του δήμου.

Το τοιχίο έπεσε γιατί  ο δήμος δεν έφτιαξε στηθαίο (όπως το είχαμε προτείνει με το υπ’ αριθ. 2658/21-7-2016 έγγραφό μας), το οποίο θα εμπόδιζε τα όμβρια ύδατα να εισέλθουν στο οικόπεδό μας και να προξενήσουν καταστροφή. Η καταστροφή είναι: γκρέμισμα τοιχίου, ξερίζωμα λεμονιάς, αφανισμό δύο τριανταφυλλιών και πολλών λιγούστρων, καταστροφή του δικτύου ποτίσματος.

Το εν λόγω όμορο οικόπεδο του δήμου έχει ολόκληρη ιστορία την οποία αξίζει να τη μάθει ο περιστεριώτικος λαός. Add Media

Για κακή μας τύχη συνορεύουμε με ένα οικόπεδο που στην αρχή (1990 που εγκατασταθήκαμε) δεν γνωρίζαμε σε ποιον ανήκε. Έφριττε  παντοειδών ακαθαρσιών. Ξύλα, σίδερα, τούβλα, σύρματα , μαδέρια, χόρτα, σακουλές νάιλον και αρουραίοι συνέθεταν την εικόνα του οικοπέδου.

Όταν απευθυνόμασταν στο δήμο μας έλεγε : δε γνωρίζουμε σε ποιον ανήκει το οικόπεδο να τον υποχρεώσουμε να το καθαρίσει και εμείς δεν μπορούμε να επέμβουμε. Για καλή μας τύχη μάς άνοιξε τα μάτια η απάντηση της υγειονομικής υπηρεσίας στη οποία απευθυνθήκαμε, ότι το οικόπεδο ανήκει στο δήμο Περιστερίου και παραχωρήθηκε ως χώρος πρασίνου από τις αδερφές Δέγλερη. (ΦΕΚ 534/τ.Δ’ / 1-6-1994)

Η απορία μας είναι : ο δήμος δεν το γνώριζε ή το γνώριζε και μας ενέπαιζε; Ο άγνωστος καταπατητής  πώς έβαζε την ξυλεία του μέσα και δεν τον ενοχλούσε κανείς;

Εν πάση περιπτώσει, τελικά ο δήμος υποχρεώθηκε και πήρε τις βρομιές αλλά μας άφησε εκτεθειμένους στα όμβρια νερά που κατέβαιναν ανεμπόδιστα τώρα στο χώρο , με αποτέλεσμα τις προαναφερθείσες καταστροφές.

Και τώρα –χωρίς να αποποιείται των ευθυνών του- λέει θα σας τα φτιάξουμε όλα αλλά μέχρι σήμερα δεν έκανε τίποτα εκτός από την απομάκρυνση του σπασμένου τοιχίου.

Η εικόνα που αντικρίζουμε είναι αυτή:

 TEMP

Γιατί λοιπόν, κύριοι του δήμου μας δεν αποκαθιστάτε τις ζημιές που άθελά σας προκαλέσατε και δεν μας δίνετε χρονικό περιθώριο περάτωσης;

Εδώ ταιριάζει η γνωστή λαϊκή ρήση: «ο κακός ο χειμώνας περνάει ,ο κακός ο γείτονας δεν περνάει.» Αναμένουμε απάντηση μιας και στα απανωτά έγγραφά μας δεν απαντάτε όπως οφείλετε, σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία.

                                                                                    Με τιμή

                                                                                    Αθανάσιος Τεμπέλης

Τον Νοέμβριο του 2001 στη ΓΕΝ. ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ του Συλλόγου Η ΓΕΝΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΓΚΑΣ, έγινα μέλος της Διοίκησης. Το 2005 το Δ. Συμβούλιο με πρότεινε ομόφωνα Πρόεδρο του Συλλόγου μας. Η χρονική πορεία που ακολούθησε, υπήρξε δημιουργική, αληθινή, διαυγής, πολιτισμένη, με αρκετό μεράκι. Η αποχώρησή μου από τον Σύλλογο, έγινε στην Γενική Συνέλευση που πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα εκδηλώσεων του Δήμου Περιστερίου την 13η Δεκεμβρίου 2015. Η ενημέρωση του Διοικητικού Συμβουλίου για την αποχώρησή μου, έγινε με δεκάμηνη ενυπόγραφη προειδοποίηση.

Με την παρούσα απευθύνω ένα ειλικρινές ευχαριστώ στους συντελεστές και συνεργάτες, εκτός Συλλόγου, που συνέβαλαν θετικά στα αποτελέσματα των προσπαθειών μας, τον φιλοπρόοδο Δήμαρχο κύριο Ανδρέα Παχατουρίδη, η συνεχής παρουσία τους στις εκδηλώσεις μας, ήταν πολύ ευχάριστο γεγονός. Οι αντιδήμαρχοι κ.κ. Ξένη Κορόγιαννη και Μαίρη Τσιώτα πάντα δίπλα μας, με το χαμόγελό τους ζέσταιναν την ατμόσφαιρα. Η κυρία Βάσου Δέσποινα για την φροντίδα της στις εκδηλώσεις που πραγματοποιήσαμε στο Θέατρο Πολιτών. Τον μουσικό κύριο Παντελή Γούσια για την μουσική εκπαίδευση της χορωδίας του Συλλόγου μας. Την εταιρεία ΡΕΝΤΙΦΗ για τις καλαίσθητες αφίσες και αεροπανό που χρησιμοποιούμε στις εκδηλώσεις του Συλλόγου. Τον τοπικό τύπο, που με τις αναφορές στις εφημερίδες τους, σχολιάζουν πάντα θετικά τις προσπάθειές μας, δίνοντας ιδιαίτερη βαρύτητα στον Σύλλογο.

Η «ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ» με τον κύριο Δημ. Λυμπερόπουλο, ο «Ελεύθερος ΔΙΑΛΟΓΟΣ» με τον κύριο Δημ. Γκαντήραγα, την «ΠΡΩΤΗ» με τον κ. Ι. Καλαντώνη. Για τα μέλη και τους φίλους του Συλλόγου, που με τη συμμετοχή τους λαμπρύνουν τον Σύλλογο. Σε όλους εσάς αρμόζει σεβασμός, εκτίμηση, αγάπη.

Να είσθε όλοι πάντα καλά.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΣΜΙΔΗΣ

ΣΧΕΣΕΙΣ   ΚΑΙ   ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΕΣ

Κακόγουστη φάρσα τείνει να γίνει η συμπεριφορά της διοίκησης του Δήμου Περιστερίου απέναντι στο σύνολο πλέον της αντιπολίτευσης , με εμφανή χαρακτηριστικά έλλειψης πολιτικού πολιτισμού. Η μόνη διαφορά είναι ότι αυτή την φορά είχε ως άξιους συμπαραστάτες το διοικητικό συμβούλιο του σωματείου των Κρητικών , όπου με την συνολική τους στάση αμαύρωσαν μια τιμητική εκδήλωση και επιδόθηκαν σε παιχνίδια δημοσίων σχέσεων και προσωπικών προβολών.
Συγκεκριμένα η προσβλητική συμπεριφορά διοίκησης και ΔΣ σωματείου , καθώς και ο τρόπος ευτελούς αντιμετώπισης εκπροσώπου της Περιφέρειας και εκλεγμένων δημοτικών συμβούλων ΥΠΟΧΡΕΩΣΕ αυτούς όπως αποχωρήσουν από την εκδήλωση και την θέση αυτών να καταλάβουν διάφοροι αυλοκόλακες και κλακαδόροι πλησίον της διοίκησης. Δυστυχώς η όλη απαξίωση επεκτάθηκε στο σύνολο του πολιτικού φάσματος που ορθώνει κριτικό λόγο και άποψη απέναντι σε μια δημοτική αρχή που έχει καταστήσει την αλαζονεία και την αμετροέπεια χαρακτηριστικό της γνώρισμα.
Ως μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της ΔΕΠΑΔΠ είμαι σε θέση να γνωρίζω το κόστος της συνολικής εκδήλωσης , καθώς και την ευκολία έγκρισης του συνόλου των αιτημάτων συγκεκριμένων συλλόγων και σωματείων. Πρόσφατο είναι το παράδειγμα άμεσης χρηματοδότησης και είσπραξης ποσών προς συλλόγους και σωματεία από την πλευρά της διοίκησης , με άμεση προτεραιότητα σε βάρος υπόλοιπων οικονομικών εκκρεμοτήτων του Δήμου.
Βασική μέριμνα των συλλόγων και σωματείων που διοργανώνουν εκδηλώσεις και δράσεις με χρηματοδότηση του δήμου είναι να τιμούν με κάθε τρόπο τον θεσμικό τους ρόλο και να είναι άξιοι οικοδεσπότες , παραλείποντας τις όποιες επιλεκτικές σχέσεις που έχουν αναπτύξει με την διοίκηση και τον τρόπο συμπεριφοράς τους απέναντι σε μη αρεστούς τους. Κάθε σύλλογος και σωματείο οφείλει πρωτίστως στα μέλη του και τους υπόλοιπους δημότες να σέβεται τον ρόλο του και τα διοικητικά συμβούλια αυτών να τιμούν με τις θέσεις και συμπεριφορές τους τον σκοπό τον οποίο και έχουν κληθεί να διαδραματίσουν.
Συμμετέχοντας στα κοινά της πόλης μας με θεσμικό ρόλο και εκπροσωπώντας την παράταξη ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ ΜΕ ΟΛΟΥΣ – ΑΝΑΤΡΟΠΗ τόσο στο Διοικητικό Συμβούλιο της ΔΕΠΑΔΠ , καθώς και από την θέση του Γραμματέα αυτής , αποδοκιμάζω αυτές τις πρακτικές και μεθόδους και δηλώνω ότι μέσω της διαρκούς ενασχόλησης μου στα δημοτικά δρώμενα θα εξακολουθήσω εντονότερα να αντιμάχομαι θέματα που αφορούν συμπεριφορές , πρακτικές και μεθοδεύσεις.

ΙΩΑΝΝΗΣ Γ.ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣ
ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ «ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ ΜΕ ΟΛΟΥΣ – ΑΝΑΤΡΟΠΗ»
ΜΕΛΟΣ Δ.Σ. ΔΕΠΑΔΠ

Δεν παρεμβαίνω συνήθως σε διαδικτυακούς διαλόγους όμως η ανάρτηση του κειμένου των εννέα ΜΚΟ με προβλημάτισε. Γιατί ασφαλώς δεν μπαίνει σε συζήτηση η “σχέση κινημάτων – κόμματος – κυβέρνησης-κράτους”. Η επιφύλαξη τους επικεντρώνεται στην πυραμιδική δομή του υπουργείου “Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας”, μέσα στην οποία “στριμώχνεται” το Περιβάλλον. Θέλω να θυμίσω ότι πριν από χρόνια κάποιοι ισχυριζόταν ότι η ανεξάρτητη λειτουργία Υπουργείου Περιβάλλοντος (με την κα Μπιρμπίλη αν σωστά θυμάμαι), θα ήταν θετικό βήμα. Που δεν ήταν. Η γνώμη μου είναι, ότι, και στην τότε, όπως και στην σημερινή περίπτωση, παραγνωρίζεται το ιδεολογικό περιεχόμενο που συνοδεύει την κάθε κυβέρνηση. Στην τωρινή περίπτωση σαφώς το ιδεολογικό πρόσημο είναι τελείως διαφορετικό από το τότε. Άλλωστε είναι γνωστή η θέση του ΣΥΡΙΖΑ για μια σειρά μεγάλων περιβαλλοντικών προβλημάτων, όπως η επένδυση χρυσού στις Σκουριές, το Ελληνικό, τα δάση και τους αιγιαλούς, την ανακύκλωση κ.λπ.

Δεν ισχυρίζομαι ότι συμφωνώ τελείως με τις θέσεις για το Περιβάλλον του ΣΥΡΙΖΑ. Ιδιαίτερα αυτές που παραπέμπουν όλα τα περιβαλλοντικά δεινά στον καπιταλισμό, (απλώς να υπενθυμίσω τη λίμνη Αράλη και το Τσέρνομπιλ σε μη καπιταλιστικά καθεστώτα). Να υπενθυμίσω την τεράστια καταστροφή που επήλθε στο περιβάλλον, στην αρχή της ανθρώπινης ιστορίας, με την μετάβαση στην αγροτική οικονομία αρχικά, και στην μετάβαση από την ηλιακή ενέργεια στην ενέργεια από υδρογονάνθρακες πριν περίπου 200 χρόνια. Καθώς επίσης και την απουσία κάθε αναφοράς στην γενίκευση και αναβάθμιση της περιβαλλοντικής εκπαίδευσης μέσα στις δομές της Παιδείας.

 Παράλληλα θέλω να τονίσω ότι δεν είναι δυνατόν να μιλάς για το περιβάλλον, χωρίς μια σχετική οικονομική δικαιοσύνη, (π.χ. μείωση της απόστασης ανάμεσα σε αναπτυγμένες και αναπτυσσόμενες χώρες, κοινωνίες του ¼ και των ¾ κ.λπ.). Σε ποια κατηγορία χωρών εντάσσεται σήμερα η Ελλάδα; Σε ποια η ελληνική κοινωνία; Όσοι μιλούν π.χ. για προστασία του βιοτόπου των ζωνωτών δελφινιών στον Κορινθιακό και περιορισμό του εργοστασίου της Αλουμίνας στην Ιτέα, θα πρέπει να μας πουν από που θα προμηθευόμαστε το αλουμινόχαρτο που χρησιμοποιούμε σπίτι μας. Από εισαγωγές;

 Παρόμοια ερωτήματα προκύπτουν για μια άλλη σειρά ζητημάτων, όπως η χρήση λιγνιτών από την ΔΕΗ, τη στιγμή που πολλές αντιδράσεις προκαλούν τα αιολικά πάρκα ή τα υδροηλεκτρικά φράγματα, συχνά βέβαια επαρκώς δικαιολογημένες.

 Κλείνοντας να σημειώσω ότι η απάντηση που έδωσε ο Γιάννης Βαρουφάκης για λιτό βίο που πρέπει να μας διακρίνει σε αντίθεση με την πυραμιδική λιτότητα που εφάρμοσε η κυβέρνηση Σαμαρά, ( κοινωνία του ¼ και των ¾,  αλλά και τη λογική μεταφοράς του οικολογικού αποτυπώματος που χαρακτηρίζει την επένδυση χρυσού στις Σκουριές και την πολιτική του μεγάλου κεφαλαίου γενικά), η φράση αυτή, νομίζω πως περιλαμβάνει την οικολογική διάσταση που οφείλει να χαρακτηρίζει την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ.
Μεγάλα θέματα που αναφέρονται στο περιβάλλον περιμένουν λύση. Αρκεί να αναλογιστούμε ότι τα προβλήματα αυτά έχουν ρίζες εκτός από το οικονομικό σύστημα, στην συμπεριφορά μας αλλά και στον πολιτισμό μας σαν κοινωνικές ομάδες (θρησκευτικές αντιλήψεις, αποφάσεις καθημερινότητες κ.λπ.).

Ίσως όμως οι συγκεκριμένες οικολογικές οργανώσεις άλλο εννοούν με το κείμενο τους αυτό. Η γνώμη μου είναι ότι επιθυμούν να υπογραμμίσουν την παρουσία τους στα οικολογικά δρώμενα. Μέσα στο συνολικό χαμό και μέχρι να καταλαγιάσει ο κουρνιαχτός (και να ομαλοποιηθεί η κατάσταση στην οικονομία), υπενθυμίζουν ότι ενδιαφέρονται για το περιβάλλον της πατρίδας. Ασφαλώς κάποιες απ’ αυτές παράγουν ιδιαίτερα σοβαρό έργο, όχι όλες, και είναι πολύ άδικο η γνώμη που υφέρπει στο ΣΥΡΙΖΑ ότι όλες οι ΜΚΟ, άσπρες μαύρες, γαλάζιες, πορτοκαλιές, είναι υπηρέτες του μπλε kai θρησκευτικού παρασυστήματος. Να θυμίσω την περιβόητη “πιστοποίηση” που θέσπισε το δίδυμο ΝΔ – ΠΑΣΟΚ, και είχε στόχο να αναγκάσει τις μικρές οργανώσεις σε αδράνεια.  Θα σύστηνα λοιπόν υπομονή. Αν υπάρχει ένα πρόβλημα αυτό μάλλον είναι οι διαφορά στις οπτικές των αρμόδιων υπουργών.

Η πυραμιδική δομή ίσως είναι το μικρότερο πρόβλημα, αν είναι πρόβλημα καν.

  ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΥΝΔΟΥΡΟΣ

Ήταν Δευτέρα 21/1/2015, ώρα 10η π.μ. που έφτασε στο σπίτι μου η φρικτή είδηση του θανάτου -Κώστα Παπλωματά-. Μια είδηση που συγκλόνισε όλον τον εκπαιδευτικό κόσμο του Περιστερίου και όχι μόνο.

Δεν ήταν μόνο ένας συνάδελφος, ούτε μόνο ένας Πρόεδρος Εκπαιδευτικών του Περιστερίου, του Συλλόγου Έλλη Αλεξίου.

Ήταν ένας αληθινός φίλος, ένας αγωνιστής, συμπαραστάτης. Πάνω απ” όλα όμως ήταν Άνθρωπος με όλη τη σημασία της λέξης. Αγκάλιαζε τους συναδέλφους στοργικά, τους συμβούλευε, τους καθοδηγούσε, τους βοηθούσε σε όλες τις δυσκολίες που συναντούσαν ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια.

Δεν υπολόγιζε την κούραση, πάντα με την καλή κουβέντα, με το γέλιο, την καλοσύνη που τον κατείχε και την αγγελική όψη που είχε. Δεν ήταν μόνο καλός για τους εκπαιδευτικούς που είναι ακόμα στην υπηρεσία, αλλά και γι” αυτούς που έχουν συνταξιοδοτηθεί, έτρεφε μια ιδιαίτερη εκτίμηση. Μας έκανε να νιώθουμε πως βρισκόμαστε κι εμείς κοντά τους, που δεν έχουμε αποκοπεί από την εκπαίδευση. Σε κανέναν άλλο Σύλλογο νομίζω δεν θα υπάρχει αυτό το δέσιμο.

Οι αγώνες του έβρισκαν πάντα δικαίωση, χάρις στο πάθος που τους διεκδικούσε. Κοντά του στεκόταν πάντα επάξια αυτή η αληθινή κυρία με όλη τη σημασία της λέξεως, η κυρία «ΜΙΝΑ» καθώς και οι συνάδελφοι.

Είναι ασήκωτος ο πόνος του αναπάντεχου χαμού σου αγαπητέ μας Κώστα. Πώς μπορεί κανείς να σηκώσει έναν τέτοιο απρόσμενο χαμό; Βουβάθηκαν τα σχολεία, φτώχευσαν οι εφημερίες. Ορφάνεψαν οι εκπαιδευτικοί.

Μήπως βαρέθηκες τις ασχήμιες και τις αδικίες αυτού του κόσμου και βιάστηκες να φύγεις;

Είναι αυτό που λένε, πως μερικοί άνθρωποι είναι αναντικατάστατοι. Η εκπαίδευση έχασε έναν μεγάλο υποστηρικτή. Δεν ήταν τυχαίο που για χρόνια βρισκόσουν στην κορυφή του Συλλόγου.

Όλη η δραστηριότητά σου τόσο στην εκπαίδευση όσο και στη Δ.Ο.Ε. και στα σχολεία είναι ασύγκριτη. Εγώ προσωπικά σ” ευγνωμονώ και σ” ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου για τη συμπαράστασή σου, σε ό,τι έκανα. Με μεγάλη προθυμία έδινες το παρόν έτσι απλά – ταπεινά, συναδελφικά. Δεν ήθελες πολλές διακρίσεις. Παρακολουθούσες ευλαβικά τις παρουσιάσεις μου, τις εκδηλώσεις μου, τόσο στο Περιστέρι όσο και στο κέντρο στην Αθήνα. Μαζί με την αγαπημένη σύντροφό σου, σύζυγό σου την κ. Μίνα, με στηρίζατε. Μόνο που σας έβλεπα, έπαιρνα δύναμη και συνέχιζα.

Από το βιβλιοπωλείο ΙΑΝΟΣ μέχρι την Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών και στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Περιστερίου ως και στην Κόρινθο είχατε διάθεση να έρθετε, ακόμα και στο πατρικό μου χωριό.

Ναι, το θέλατε να έρθετε, να με τιμήσετε. Αλλά και εσείς νιώθατε ικανοποίηση για τη συνάδελφο που προσπαθεί με πολλές δυσκολίες να κάνει κάτι παραπάνω.

Τι να πω, ο πόνος με πλακώνει. Η ψυχή σου σίγουρα θα βρει γαλήνη για την αγάπη που έδωσες στους συναδέλφους, στην υπηρεσία, ανεξάρτητα από πολιτικά προσχήματα. Ήσουν για όλους το ίδιο, οδηγός και συμπαραστάτης.

Έχουν πει πως όποιον ο Θεός αγαπάει, τον παίρνει γρήγορα κοντά του. Ίσως να ισχύει αυτό στην περίπτωσή σου. Βέβαια είναι πολύ σκληρό για όλους, ιδιαίτερα για την οικογένειά σου, τη σεβαστή σου Μητέρα, τη σύζυγό σου και τα παιδιά σου και τους φίλους σου.

Ας προσπαθήσουμε να πάρουμε δύναμη από την αγγελική σου όψη κι ας μείνουμε με την ελπίδα πως: Οι άνθρωποι πεθαίνουν όταν τους λησμονάμε.

Για εσένα αγαπητέ Κώστα αυτό δεν πρόκειται να συμβεί, γιατί είναι αδύνατο να λησμονηθείς.

Ας είναι αυτό μια γλυκιά παρηγοριά μέσα στο φρικτό πόνο.

Θα στέκεσαι μπροστά μας συμπαραστάτης και οδηγός.

Θα φωτίζεις στα σκαλοπάτια της εκπαίδευσης σαν φωτεινό χριστουγεννιάτικο αστέρι.

Ας είναι η ψυχή σου αναπαυμένη.

Με πόνο ψυχής

Χρυσάνθη Σπυροπούλου-Σπανού

Εκπαιδευτικός – Συγγραφέας

ΜΙΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΓΙΑ ΣΕΝΑ…

Είχα πολύ καιρό να γράψω ένα ποίημα.

Έπρεπε να ζήσω μια έντονη στιγμή, για να μπορέσω να εκφράσω τα συναισθήματά μου.

Αυθόρμητα μου βγήκαν οι λέξεις.

Δεν ήμασταν ποτέ φίλοι, κολλητοί που λένε, λίγες οι φορές που “χαμε συναντηθεί, αρκετές όμως για να καταλάβω τι «πάστα ΑΝΘΡΩΠΟΥ» ήσουν.

Μια Προσευχή

ας είν” για σένα,

στο δρόμο σου

παρηγοριά,

απ” όλους εμάς

τους νεκρωμένους,

από του «είναι σου»

τη ζεστασιά.

 

Παντού και πάντα

στο πλευρό μας,

ήσουν ο Φύλακας κι ο Άγγελός μας,

το χέρι σου έσφιγγε το δικό μας,

ήσουν για όλους,

αλήθεια!!!!

ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ μας.

 

Το χέρι σου άπλωνες παντού,

«αδιακρίτως» μες στο πλήθος,

το πρόβλημά μας, πρόβλημά σου,

στη θέση έμπαινες του καθενός,

αλήθεια!!!!

τι ΑΞΙΟΘΑΥΜΑΣΤΟ ΗΘΟΣ.

 

Σου ταίριαζε να βρίσκεσαι «ψηλά»,

όνειρα να σπέρνεις και ελπίδες,

σ” αυτόν το δύσβατο το δρόμο της ζωής,

μ” εκείνη τη γλυκειά, καθάρια σου ματιά,

να συμβουλεύεις και να οδηγείς,

αλήθεια!!!!

ΔΙΧΩΣ ΝΑ “ΧΕΙΣ ΠΑΡΩΠΙΔΕΣ.

 

Μικρό το ποίημα

για έναν «ΜΕΓΑΛΟ ΑΝΘΡΩΠΟ»

στον Κόσμο αυτό,

αλήθεια!!!!

τον τόσο… μα τόσο

επιφανειακό.

 

Το αποκούμπι μας,

και η φωνή μας,

το στήριγμα,

και η πνοή μας,

χαθήκανε σε μια στιγμή,

ειρωνική, άδεια στιγμή,

– κενή –

που βαθειά μες στην ψυχή,

έχει για πάντα χαραχτεί.

 

Ζήλεψε ο Χάρος

ΠΑΛΙΚΑΡΙ,

και στην ΨΥΧΗ και στην ΚΑΡΔΙΑ,

ζήλεψε η Μέρα

το ΦΕΓΓΑΡΙ,

«που μόνο του φεγγοβολά».

 

Φτώχυνε ο Κόσμος

σε μια μέρα,

πάει…

της ΕΛΠΙΔΑΣ το ΠΑΙΔΙ,

κι εμείς μονάχα σφιχτοκρατάμε,

«ΕΣΕΝΑ, ΚΑΛΕ μας ΦΙΛΕ (ΚΩΣΤΑ), ως… ΑΣΒΗΣΤΟ ΚΕΡΙ».

Αυτό είναι το γράμμα ενός Χριστιανού, (όπως θέλω να λέγομαι και να πιστεύω, άνδρας – γυναίκα δεν έχει σημασία, ένας άνθρωπος μέσα από το πλήθος των ανθρώπων που θαύμαζαν τον ΚΩΣΤΑ ΠΑΠΛΩΜΑΤΑ), σ” έναν ΑΝΘΡΩΠΟ – Κομμουνιστή, που η σκέψη του και οι πράξεις του ήταν περισσότερο χριστιανικές, κι από ενός Χριστιανού, που στην ουσία φέρεται «χλιαρά και επιφανειακά».

ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΣ

ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥ – ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΚΩΣΤΑ ΠΑΠΛΩΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΦΥΓΕ ΤΟΣΟ ΝΩΡΙΣ

20/1/15

Επιστολή

Περιστέρι 20 Δεκεμβρίου 2014

Προς εφημερίδα «Ελεύθερος ΔΙΑΛΟΓΟΣ», Περιστέρι

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

Εγεννήθη εις την Αθήνα του 6ου π.Χ. αιώνα (Σόλων) ή τον «χρυσούν αιώνα» του Περικλέους 5ος π.Χ. αιώνας. Έκτοτε παραμένει το πολίτευμα καθιερώθηκε σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, σε όλα τα κράτη, ακόμη και στα κατ” επίφασιν δημοκρατικά, γιατί η «Δημοκρατία» είναι το πιο δημοφιλές πολίτευμα ανά τους αιώνες, γι” αυτό επέζησε και καθιερώθηκε παγκοσμίως και θα υπάρχει εις τους αιώνες.

Ωστόσο ο κ. Στέφανος Κασιμάτης έγραψε το εξής. «ΚΝΗ» Τρίτη 9 Δ/βρίου 2014 σελίς 2″. «Η αρχαία αθηναϊκή δημοκρατία κράτησε μερικές δεκαετίες ώσπου να εκφυλισθεί σε ενός ανδρός αρχή και δεν εξαπλώθηκε πουθενά». Εκπληκτικό και παράξενο.

Τον ορισμό και την έκφραση της Δημοκρατίας της Αθήνας, μας τα έδωσε ο Περικλής στον «Επιτάφιο». Και όνομα μεν κέκληται δημοκρατία, είπε «δια το οικείν μη ες ολίγους αλλ” ες πλείονας». Ήτοι, και το όνομά του (το πολίτευμα) ονομάζεται δημοκρατία (κυριαρχία της πλειοψηφίας του λαού), γιατί στηρίζεται (αποβλέπει το πολίτευμα) όχι στους ολίγους (μειοψηφία), αλλά στους περισσοτέρους (την πλειοψηφία). Τέλειος ορισμός που ισχύει και εκφράζεται μέχρι σήμερον, όπου επικρατεί η δημοκρατία πραγματική ή κατ” όνομα.

Το όργανο που εξέφραζε την «Άμεση Δημοκρατία» στις πόλεις-κράτη της εποχής εκείνης ήταν η «Εκκλησία του Δήμου» για να εξελιχθεί στα σημερινά κοινοβούλια -της έμμεσης πια Δημοκρατίας- των αντιπροσώπων-βουλευτών και εδώ πράγματι, όπως γράφει ο κ. Κασιμάτης, οι Άγγλοι πρωτοτύπησαν στον κοινοβουλευτισμό, που όμως δεν είναι τίποτε άλλο από την «Εκκλησία του Δήμου» της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, του Περικλέους.

Βέβαια η Δημοκρατία προϋπήρξε του Περικλή. Θεμελιωτής της ο Κλεισθένης ο Αθηναίος (μέσα του 6ου π.Χ. αιώνα), εγγονός του Κλεισθένη του Σικυώνιου, που και αυτός επέβαλε τη Δημοκρατία στην Σικυώνα. Αξιομνημόνευτο, ότι επί Κλεισθένη του Αθηναίου, δημιουργήθηκαν και κόμματα – συστατικά στοιχεία της Δημοκρατίας – ήτοι, το κόμμα των «παραλίων» με αρχηγό τονίδιο τον Κλεισθένη και, το κόμμα των «Πεδινών» με αρχηγό τον Ισαγόρα.

Ως τόσο η δημοκρατία «σχηματοποιήθηκε», δημιουργήθηκε από τον Σόλωνα (640-560 π.Χ.) και εξεφράσθη με διάφορα όργανα που έφτιαξε ο ίδιος. Ιδού μια εξαιρετική περιγραφή. «Κυρίαρχο σώμα της πολιτείας ήταν η εκκλησία του Δήμου που συνερχόταν στην Πνύκα και απαρτιζόταν από τους πολίτες ηλικίας άνω των είκοσι ετών. Η συνέλευση αυτή εξέλεγε τους άρχοντες της πολιτείας από τις δύο ανώτερες τάξεις. Για να εκλεγεί κάποιος άρχοντας, έπρεπε να έχει συμπληρώσει το 30ο έτος της ηλικίας του. Ως προβουλευτικό σώμα, ο Σόλων όρισε τη Βουλή των Τετρακοσίων. Η βουλή αυτή εξέφερε τη γνώμη της επί των προτάσεων τις οποίες υπέβαλλαν ακολούθως στην κρίση της εκκλησίας του δήμου».

«Για την εκδίκαση των δικαστικών υποθέσεων ίδρυσε την Ηλιαία, λαϊκό δικαστήριο, υποδιαιρούμενο σε τμήματα. Σ” αυτό το σώμα είχαν το δικαίωμα να μετέχουν ως δικαστές όλοι οι Αθηναίοι πολίτες. Ως ανώτατη δικαστική αρχή όμως, ο Σόλων διατήρησε τον Άρειο Πάγο, έως της σήμερον, στη δικαιοδοσία του οποίου υπήγαγε τις δίκες που αφορούσαν υποθέσεις φόνου, εμπρησμού και απόπειρας κατάλυσης του πολιτεύματος».

Είναι φανερό ότι το πολίτευμα που καθιέρωσε ο Σόλων, ήταν άμεση δημοκρατία, αφού τα πάντα έπρεπε να υποβληθούν στην κρίση του λαού-Δήμου. Μάλιστα, έτσι ακριβώς δημιουργήθηκε η δημοκρατία που ίσχυσε τότε και κατά τους επόμενους αιώνας μέχρι σήμερον, ως έμμεση αντιπροσωπευτική δημοκρατία πια καθ” ότι το κράτος είναι πλέον σύνολον πόλεων και όχι μια πόλις Κράτος.

Υπάρχει όμως μια εκκρεμότητα ακόμη. Ο κ. Κασιμάτης γράφει, ότι «η δημοκρατία εκφυλίσθηκε σε ενός ανδρός αρχή» σε δικτατορία δηλαδή, από τη σχετική φράση του Θουκυδίδη στον Επιτάφειο που έγραψε. «Λόγω μεν δημοκρατία έργω δε ενός ανδρός αρχή». Αυτή η φράση ερμηνεύτηκε ως δικτατορία. Νομίζω όμως ότι δεν ερμηνεύτηκε σωστά, διότι απλούστατα η «ενός ανδρός αρχή» ήταν ένα όργανο της δημοκρατίας που εκτελούσε τις αποφάσεις της, όπως και τα άλλα, άρχοντες, δικαστές κ.λπ. Έτσι και ο Περικλής ως στρατηγός, που εξελέγετο επί 30 και πλέον έτη, της δημοκρατίας ως εντολοδόχος της και έχων ως όραμα το μεγαλείο της Αθήνας εδημιούργησε τον Χρυσούν αιώνα. Την εκστρατεία στη Σάμο (440 π.Χ.) την έκαμε ο Περικλής -η ενός ανδρός αρχή- κατ” εντολήν όμως της Δημοκρατίας.

Αυτός ο Δικτάτωρ καθαιρέθηκε, από τη Δημοκρατία, στον 1ο χρόνο (431 π.Χ.) του Πελοποννησιακού πολέμου, επανεξελέγη όμως μετά ένα χρόνο και πέθανε από το λοιμό του 429. Δεν γνωρίζω, από την ελληνική και παγκόσμια ιστορία, να καθαιρείται και να επανεκλέγεται «Δικτάτωρ» οικειοθελώς και αναιμάκτως πειθαρχών στην απόφαση της Δημοκρατίας.

Η Δημοκρατία του Σόλωνα με τους νόμους του ιδίως της «Σεισάχθειας» που προέβλεπε την ελάφρυνση ή και τη διαγραφή χρεών των εργατών και αγροτών, οι οποίοι έφευγαν και η πολιτεία της Αθήνας ευρίσκετο εν διαλύση προ του Σόλωνα. Το μέτρο της «σεισάχθειας» εφαρμόσθηκε πρόσφατα και στα καθ” ημάς με την «πρόνοια των υπερχρεωμένων νοικοκυριών και θεωρώ, ότι παραπέμπει ευθέως στην «Σοσιαλδημοκρατία». Οι Αθηναίοι ανέθεσαν μεθ” όρκου στον Σόλωνα την σωτηρία της πόλης τους και πειθάρχησαν απόλυτα στους νόμους του, παρ” όλο που δεν ήταν φιλικοί σε όλους τους πολίτες.

Το σοσιαλιστικό πρόσωπο της δημοκρατίας της Αθήνας επιβεβαιώνεται, δυο σχεδόν αιώνες αργότερα, από τον Περικλή στον Επιτάφιο κατά την εκφώνηση του οποίου αναγγέλλει: «Τα δε τους παίδας αυτών (των προκείμενων νεκρών) το από του δε (του χρόνου) η πόλης θρέψει δημοσία μέχρι ήβης». Τα παιδιά τους από τώρα και πέρα η πόλη θα αναθρέψει με δημόσια δαπάνη μέχρι την εφηβική τους ηλικία (μέχρι να μεγαλώσουν).

Η Δημοκρατία της αρχαίας Αθήνας λοιπόν δεν εκφυλίστηκε, όπως έγραψε ο κ. Στέφανος Κασιμάτης, «Έπεσε». Μαζί με την πολιτεία και τον αρχαϊκό-κλασικό ελληνισμό, από την λαίλαπα του Πελοποννησιακού πολέμου.

Αναβίωσε όμως και ζει ακριβώς, όπως και τότε και θα ζει εις τους αιώνας, επειδή ονομάσθηκε Δημοκρατία, για το «οικείν μη ες ολίγους αλλ” ες πλείονας».

Μετά πάσης τιμής

Παναγιώτης Δ. Μανιάτης

πρώην Πρόεδρος Συλλόγου Μεσσηνίων Δυτ. Αττικής