Πρόσφατα άρθρα

Απρίλιος 2019
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιούν    
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930  

Ä
Υπάρχουν δάσκαλοι που δεν μεταδίδουν απλά τις γνώσεις τους στους μαθητές τους. Είναι πάνω απ’ όλα άνθρωποι που καταφέρνουν ν’ αγγίξουν τις ψυχές όλων! Είναι Παιδαγωγοί!
Αυτοί οι δάσκαλοι όσα χρόνια κι αν περάσουν θα μένουν βαθιά χαραγμένοι στις καρδιές των παιδιών που πέρασαν από τις τάξεις τους. Τόσο για τις γνώσεις που μεταλαμπάδευσαν, όσο και για τα μαθήματα ζωής που έδωσαν. Ένας τέτοιος δάσκαλος ήταν και ο Κώστας Παπλωματάς! Με μεγάλη προσφορά στον εκπαιδευτικό χώρο και αγώνες στο λαϊκό κίνημα.
Αυτός ο υπέροχος άνθρωπος έφυγε νωρίς από τη ζωή, βυθίζοντας στο πένθος τους συγγενείς του, μαθητές, φίλους και γνωστούς.
Στη μνήμη του, το Δ.Σ. του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Περιστερίου «ΕΛΛΗ ΑΛΕΞΙΟΥ» πραγματοποίησε το ετήσιο μνημόσυνο του συναδέλφου τους Κώστα Παπλωματά, την Κυριακή 17 Ιανουαρίου στον Ιερό Ναό Αγίας Μαρίνης Ανθούπολης Περιστερίου, όπου παραβρέθηκαν συγγενείς και πολλοί, πάρα πολλοί συνάδελφοι και φίλοι.
Ο Κώστας ήταν αγαπητός σε όλους μας! Τον θυμόμαστε πάντα! Και τον τιμούμε!
«Ελεύθερος ΔΙΑΛΟΓΟΣ»

ΠΑΜΕ
Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο
Πανελλαδική Γραμματεία Εκπαιδευτικών
ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥ ΜΑΣ ΚΩΣΤΑ ΠΑΠΛΩΜΑΤΑ

Ένας χρόνος πέρασε από τον πρόωρο και άδικο χαμό του συντρόφου μας Κώστα Παπλωματά, δασκάλου, μέλους του ΚΚΕ και στελέχους του ΠΑΜΕ στο χώρο της εκπαίδευσης. Η προσφορά του μεγάλη και το κενό που άφησε φεύγοντας μεγάλο. Μας λείπει το χαμόγελό του, η καλή του κουβέντα, η συντροφικότητά του.

Ο σύντροφος Κώστας Παπλωματάς, που γεννήθηκε το 1963 στο Περιστέρι, εντάχθηκε από μικρή ηλικία στις γραμμές του ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος και στους λαϊκούς αγώνες.

Ο σύντροφος Κώστας ανέπτυξε πλούσια δράση στον κλάδο των εκπαιδευτικών και υπηρέτησε το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα και το ΠΑΜΕ Εκπαιδευτικών από διάφορες στελεχικές θέσεις. Υπήρξε πρόεδρος του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Π.Ε. «Έλλη Αλεξίου» για πολλά χρόνια και συγκεκριμένα από το 1995 ως το 2005 και από το 2011 ως την τελευταία μέρα της ζωής του. Υπήρξε μέλος της Πανελλαδικής Γραμματείας του ΠΑΜΕ Εκπαιδευτικών, εκπρόσωπος του ΠΑΜΕ Εκπαιδευτικών στο Δ.Σ. του ΙΠΕΜ/ΔΟΕ από το 2000 ως το 2005 και στο Δ.Σ. της ΔΟΕ από το 2006 ως το 2010.

Ο σύντροφος Κώστας Παπλωματάς ήταν ιδιαίτερα αγαπητός στους μαθητές του, στους γονείς, στο λαϊκό κίνημα και σε όλη την κοινωνία του Περιστερίου αλλά και πανελλαδικά γνωστός στο χώρο των εκπαιδευτικών για την πολύχρονη δράση του.

Υπήρξε αταλάντευτος αγωνιστής, υπερασπίστηκε το δικαίωμα στη μόρφωση των παιδιών της εργατικής τάξης, πάλεψε για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, συμμετείχε σε όλους τους μικρούς και μεγάλους κοινωνικούς αγώνες.

Τον θυμόμαστε πάντα. Τον τιμούμε με τους καθημερινούς μας αγώνες.

Συνεχίζουμε πιο δυνατά, όπως και ο ίδιος θα ήθελε!

 

Ένας χρόνος χωρίς τον πρόεδρο. »Θρήνος» ποίημα αφιερωμένο
στον άδικο χαμό του συνάδελφου-συναγωνιστή Κώστα Παπλωματά.

ΘΡΗΝΟΣ

 

«Το δε καλόν ποιούντες μη εκκάκωμεν,

καιρώ δε γαρ ιδίω θερίσομεν μη εκλυόμενοι»

Galatians 6:9

 

Άρπα γλυκιά παίξε μου το τραγούδι του θρήνου,

πάνω στο κορμί του ανέμου της πεδιάδας

κι εσύ οκαρίνα,

ψιθύρισε μελωδικά γλυκόλογα στο φεγγάρι,

που απόψε νωρίτερα βασίλεψε…

Δάκρυα αρμυρά στολίστε τα μάτια

και σκάφτε βαθιά ρυάκια στα μάγουλα…

Και σμίχτε με το γλυκό νερό της Λυσιμαχίας,

ποτίστε μ’ αυτό τα έλατα της πλαγιάς,

τα ενωμένα με της βροχής τ’ αγνό, καθάριο μοιρολόϊ…

Κι εσύ της Αχερουσίας ταπεινέ βαρκάρη,

του μονάκριβου το χέρι πιάσε αδερφού μου,

να τον περάσεις άβρεχο

απ’ τη ζοφερή σου λίμνη,

στ’ ανείδοτα φαιά του Άδη σου παλάτια…

 

Γιατί ‘ταν παλληκάρι ατρόμητο,

στον κάμπο τον Χάρο χτύπησε βαριά…

Τίμιος αυτός, μ’ άτιμος ο Χάρος,

μπαμπέσικα τον τσάκισε στο τέλος…

Μεσίστια τα πανιά λάμποντας χάθηκαν

στης λίμνης την πυκνή ομίχλη…

Κι ούτε που προκάναμε μαντήλι να κουνήσουμε,

τ’ αποχαιρετισμού σινιάλο

μήτε το κέρμα του βαρκάρη να κρατά του δώσαμε…

Πως, αλήθεια, ο ίσκιος του να μπαρκάρει

στο αιώνιο ταξίδι του χαμού;

 

Ήτανε χάραμα, σα μου ‘πανε πως πέθανες

και το μελάνι στο εισιτήριο νωπό…

Μόνος έφτασες στην αποβάθρα,

μόνος μπαρκάρησες, μόνος

κι η σιωπή ρούφηξε τη ζωή σου

ίδια σα μαύρη τρύπα…

Και δεν αναρωτήθηκες,

πως θα ζήσουμε ‘μείς στην απουσία σου;

Πως θα βρουν οι λέξεις νόημα;

Ποιες μουσικές εξόδειες θα σε θρηνήσουν;

Το χέρι σου ποιοι θα κρατούν

στον κύκλιο της αιωνιότητας χορό;

 

Ήσουν γεννημένος φως

και τώρα που ‘φυγες σκοτείνιασε η πλάση…

Δε μπορώ να σ’ αποχαιρετήσω, αδερφέ μου,

μα σίγουρα αύριο θα σε προσμένω

στην αντίπερη όχθη να φανείς,

στης άλλης νύχτας το φεγγαρόφωτο

λουσμένος..

Το εποίησε ο γιατρός Βασίλης Θεοδωρόπουλος