Πρόσφατα άρθρα

Απρίλιος 2019
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιούν    
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930  

ΣΑΒΒΑΣ ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ: Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ «ΠΕΡΙΒΟΛΙ» ΜΕ ΤΗΝ ΙΣΧΥΡΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ

sek1Όταν ο Σάββας Αβραμίδης, αποχαιρέτησε τους συναδέλφους του, στην 7η συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Περιστερίου του 2014, η φωνή του λύγισε, όταν είπε:
«Στέκομαι απέναντί σας από αυτό το βήμα για τελευταία φορά, ως δημοτικός σύμβουλος. Και τα αισθήματα που έχω τα χρωματίζουν τόσο η θλίψη, μιας και δεν θα είμαι άλλο μαζί σας, αλλά διακρίνονται κυρίως από την χαρά και από την ικανοποίηση. Μια ικανοποίηση που προκύπτει από το αποτέλεσμα όλων αυτών των χρόνων που ως ομάδα του Αντρέα Παχατουρίδη προσφέραμε τόσα πολλά στο Περιστέρι. Και πόσο πράγματι, έχει αλλάξει αυτή η πόλη μέσα σε αυτά τα χρόνια.»
Ήταν μια συγκινητική στιγμή!  Με την αποχαιρετηστήρια επιστολή του, έδινε τη σκυτάλη της 20ετίας του στα κοινά του Περιστερίου που αγάπησε και τον αγάπησε ισάξια, στους νεότερους μαχητές!
Άνθρωπος ανήσυχος και ζωντανός εργάστηκε ακούραστα για τους συμπολίτες του που τον πλησίαζαν για χιλιάδες πράγματα, χωρίς διακρίσεις.
Κι έχοντας όλα αυτά τα βιώματα κλείσει βαθειά στη ψυχή του, αποχώρησε έτσι όπως έμαθε να ζει. Με αξιοπρέπεια, ήθος και σεβασμό στο συνάνθρωπο!
Όμως, ας γυρίσουμε αρκετά χρόνια πίσω για να μας πει ο ίδιος καλύτερα λίγα πράγματα για τη ζωή του…
«Το 1964, εποχή της μετανάστευσης,  ήρθα 14 ετών, -τελευταίος από τα έξι παιδιά που απέκτησαν οι Μικρασιάτες γονείς μου Νικόλαος Αβραμίδης και Σοφία Τσαλπαρά, στην Αθήνα και συγκεκριμένα στο Πειραιά, αφήνοντας στο Καπνόφυτο Σερρών τη γονική στέγη για μια ζωή καλύτερη…
Με τον αδελφό μου Γιώργο, που είχε έρθει ένα χρόνο νωρίτερα και σπούδαζε σε μια Τεχνική Σχολή, κάναμε πολλές δουλειές για να μπορέσουμε να επιβιώσουμε. Πολύ δύσκολα χρόνια…
Παράλληλα φοιτούσα στο Νυχτερινό Γυμνάσιο και μετά στο Λύκειο. Υπηρέτησα τη στρατιωτική μου θητεία ως έφεδρος Ανθυπολοχαγός, στη διάρκεια της οποίας συνάντησα την αγαπημένη σύντροφό μου, ισόβια συνοδοιπόρο και αρωγό της ζωής μου, Ευαγγελία Βούλγαρη, με την οποία αποκτήσαμε τρία παιδιά. Τη Σοφία, το Νίκο και την Ελευθερία.
Το 1972 διορίστηκα στο Ταχυδρομείο, απ΄όπου συνταξιοδοτήθηκα μετά από τριάντα τρία χρόνια υπηρεσίας, ενώ και για είκοσι πέντε χρόνια δούλευα τα απογεύματα ως ελαιοχρωματιστής για να συμπληρώνω το εισόδημά μου.
Η ενασχόλησή μου με τα κοινά ξεκίνησε το 1990 και από τότε μέχρι το 2014, όπου μου ζητήθηκε πρόσφερα με όλες μου τις δυνάμεις τις υπηρεσίες μου στους συμπολίτες μου και ιδιαίτερα στα Πολιτιστικά.»

Ο Σάββας Αβραμίδης, χωρίς επιδείξεις και με ήθος συνεχίζει το έργο της προσφοράς και από το μετερίζι του Προέδρου της Ένωσης Ποντίων Περιστερίου, το οποίο το σφραγίζει η αγάπη!

Ταυτόχρονα δραστηριοποιείται στην Ομοσπονδία Ποντιακών Σωματείων Νότιας Ελλάδας και νήσων. Και εκεί ακτινοβολεί με τη ζωντάνια του! Με πάθος και μεράκι Μικρασιάτικο, προσφέρει απλόχερα από την καλοσύνη του!

«Νοιώθω ότι έκανα το καθήκον μου» μας λέει στη συνέχεια ο κ. Αβραμίδης. Πήρα πολύ αγάπη από τον κόσμο και έδωσα πολύ αγάπη, καθώς και στη δουλειά μου.»

Στην ερώτησή μας, τι είναι αυτά που έμαθε ύστερα από τα τόσα χρόνια ενασχόλησή του με τα κοινά, απάντησε:

«Από τον Δημήτρη Φωλόπουλο διδάχτηκα, αγάπη και σεβασμό προς τους συναδέλφους μου και καλοσύνη και σεβασμό προς το κόσμο.

Από τον Κώστα Φιλιππάκο και τον Θόδωρο Δημητρακόπουλο, διδάχτηκα το ήθος και τη συνέπεια.

Τέλος, ο Ανδρέας Παχατουρίδης με τίμησε με την εμπιστοσύνη του με διάφορες θέσεις στις οποίες νομίζω ότι ανταποκρίθηκα όσο μπορούσα καλύτερα και τον ευχαριστώ πολύ.»

Ο Μικρασιάτης στη καταγωγή Σαββας Αβραμίδης, με αισιοδοξία και ελπίδα εξακολουθεί να υπερασπίζεται τις προσπάθειες όλων για ένα καλύτερο αύριο.

Όση ώρα συνομιλούσαμε, είδαμε μικρούς και μεγάλους να τον χαιρετούν ευγενικά και αυτός να τους το ανταποδίδει με την ίδια ζεστασιά και αγάπη.

Εμείς ευχόμαστε να είναι γερός, δυνατός και εμπλουτισμένος με την ομορφιά της ζωής!